https://modanews.ir

مدانیوز | جستجوگر هوشمند خبر هنرهای تجسمینمایش پرّه‌های معوج و خواب‌زده نسل جوان در نمایشگاه «اپیزود۷»
شناسه خبر :28179
دوشنبه, ۴ اسفند ۱۳۹۹
20 بازدید

تهران- ایرنا- «اپیزود» عنوان یکی از سلسله‌ نمایشگاه‌های گروهی گالری محسن است که شماره هفتم آن همچون یک زیبابین یا کلایدوسکوپ، پرّه‌های معوج و خواب‌زده‌ نظر یک نسل جوان را به تماشا می‌گذارد.


به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی ایرنا، نمایشگاه گروهی «اپیزود ۰۷» جمعه ۱ اسفند در گالری محسن آغاز به کار کرد و تا جمعه ۱۵ اسفند ادامه خواهد داشت.

اپیزود، عنوان یکی از سلسله‌ نمایشگاه‌های گروهی گالری محسن است که فارغ از دغدغه‌ اشتراک مضمون یا تکنیک و مدیوم از سویی به نمایش آثار هنرمندان جوان و نوظهوری اختصاص دارد که هنوز مجال کافی برای ارائه و معرفی خود در عرصه هنرهای معاصر نداشته‌اند و از سوی دیگر حامل زبان روایی نسل نو و ویترینی متنوع از دغدغه‌های تصویری ‌منحصر به‌ ایشان است. ازاین‌رو، مخاطب اصلی این مجموعه‌نمایش‌ها دانشجویان، کیوریتورها و مجموعه‌داران هستند. «اپیزود» هر سال در دو نوبت تابستان و زمستان برگزار می‌شود.

در بیانیه این نمایشگاه نوشته شده است: «اپیزود ۰۷» همچون یک زیبابین یا کلایدوسکوپ، پرّه‌های معوج و خواب‌زده‌ی نظر یک نسل جوان را به تماشا می‌گذارد. قاب‌ها در کنار هم که می‌نشینند زبان‌شان ناهمتا و بیان‌شان ناهمجنس به نظر می‌رسد، اما مشترکا زمان را در همه از میان رفته می‌بینیم. پرتره‌ها زل‌زده و وامانده‌اند، طبیعتِ بی‌جان محو و بسته‌زبان است، نیاکان در پوششی رویاگون و درخشنده برگشته‌اند، منظره‌های رازآلود دست از سرمان بر نمی‌دارند و حیات، رخنه‌ای به نماهای داخلی نکرده؛ «اپیزود ۰۷» یک زیبابین کژنما است.

اثر یاسمن خالقی در نمایشگاه اپیزود ۷

یاسمین خالقی با ۵ اثر در این نمایشگاه حضور دارد. در بیانیه این نمایشگاه نوشته است: نقاشی‌های کشیده نشده و ایده‌های عقیم­‌مانده، حرف‌های خورده‌­شده و دست‌های خشک­‌شده بر دهان. مردودین روی هم تلنبار می‌شوند و با بی‌وزنی‌ای حجیم، گوشه‌گوشه‌ی ذهن را پر می‌کنند و اگر شانس یاری‌شان کند، ممکن است زمانی به شکلی استحاله‌یافته جای خود را در دنیای شکل‌یافته‌ها پیدا کنند.

آثار این هنرمندان با همه تفاوت‌ها و شباهت‌های‌شان، هریک با زبانی خاص در خط و فرم و رنگ و بافت، موضوعات مختلفی را با حساسیت‌های عمومی و خصوصی به نمایش گذاشته‌اند. در این نمایش، دل‌مشغولی‌های همگانی، بریده‌های اخبار، حضور و غیاب با جزئی‌نگری در چیزها و ستایش دقیقه‌های گذرای زندگی و طبیعت پیوند خورده است. سیاهی و سپیدی، مرگ و زندگی و یاد و فراموشی با هم و در رکاب هم به بازی دسته‌جمعی فقدان و بقا معنا داده‌اند.

اثر آذین ذوالفقاری در نمایشگاه اپیزود ۷ 

آذین ذوالفقاری با ۳ اثر نقاشی در این نمایشگاه حضور دارد که نمای بیرونی خانه از یک چشم انداز شهری به تصویر کشیده است. در بیانیه این آثار آمده است: خانه برخلاف وضوح عینی و چهارچوب ساده‌­اش، تصوری مشکوک و مفهومی لغزنده است که در قالبی فیزیکی نمی­‌گنجد و بعید نیست مانند ساختاری ارگانیک، پیوسته در حال تغییر باشد. آیا شده مثلا گاهی دیوارها خودبه‌­خود رنگ عوض کنند یا تا مرز خفگی و خفقان فشرده شوند؟ یا گاهی سقف ارتفاع کم کند و هوای خانه راکد و سنگین شود؟ این­ها همه با نوعی از وهم و هذیان می‌­آمیزد که مربوط به حال و هوای روانی آدمی است، آن­گونه که محدودیت‌ها را می‌­پذیرد و تسلیم می‌­شود، از چشم­‌انداز یک پنجره که با کشیدن پرده‌­ای روز را به شب بدل می­‌کند. چشم‌­اندازی که افق دید محدودی دارد، نمای بنایی که قرار است بافت کلی شهر را برای تو تداعی کند که شهر همین است که می­‌بینی: تخت و مسدود، بی­‌آن­که عمق میدانی داشته باشد. این محدودیت دید به­‌طرز شگفت‌­آوری فضای باز را بسته، محو، محدود و قابل سکونت کرده است.

اثر شانا عبدالهیان در نمایشگاه اپیزود ۷

شانا عبدالهیان در این نمایشگاه نیز با ۳ اثر به مفهوم خانه پرداخته است که هنرمند از درون به خانه ای متروک می نگرد که گویی خاطره است که از حافظه هنرمند بر بوم نقاشی به حضور بدل شده است. 

درباره این آثار نوشته است: خانه، سرپناهی متشکل از چند دیوار، در، پنجره و کف‌پوش است که با «حضور ما» نام خانه را به خود می­گیرد. گویی ما آمده‌ایم تا خاطره بسازیم و آن را به حافظه بسپاریم. حافظه رفته ­رفته رنگ می­بازد، جزئیات خاطرات از دست می­رود و محیط است که در یادمان می­ماند؛ محیطی که در خاطر ما به محو شدن می­گراید و در نهایت چیزی جز تصاویر لحظه‌ای، رنگ و صوت بر جای نمی­گذارد. پس از گذر ماه‌ها و سال‌ها، در رویارویی تصویر ذهنی‌ام از خاطرات با واقعیت عینی، تضاد فاحشی یافته ­ام؛ گویی نمی­ توان حافظه­ افسارگسیخته را برای به­ تصویرکشیدن خاطراتی مبهم با محدودیت استتیک به چالش کشید. تصاویری که یاد­بود خاطرات هستند، شاید چیزی جز هیئتی از رنگ و فرم در قالب انتزاع نباشند؛ انتزاعی که تنها برای صاحب خاطره در نقاشی معنا می­یابد. از همین رو تصمیم گرفتم تا به‌جای به ­تصویرکشیدن خاطرات محو و مبهم، مکانی ازدست­ رفته را که بستر خاطرات خانواده‌ام بود، با ابعاد نزدیک به واقعیت بازنمایی کنم و از صوت به‌عنوان عنصر انتزاعی یادآور خاطرات بهره ببرم. در این مجموعه،‌ صدای فیلم‌های ضبط­ شده‌ی خاطرات تلخ و شیرین، خنده و گریه، دعوا و جشن، همگام با آوای ویولن، غم خاطرات ازدست ­رفته­ ی خانواده ­ای را به اهتزاز درآورده است.

اثر تارا شعیب در نمایشگاه اپیزود ۷ 

تارا شعیب نیز با چهار اثر در این نمایشگاه حضور دارد. وی در بیانیه آثار خود آورده است: و در انتها، زمان چند گام پس از تاریکی می‌­ایستد و زمین پس از ارتعاشی طولانی ساکن می‌شود. آگاهی به تمامیت می­‌رسد و آن‌ها حافظه‌ خود را از دست می‌دهند و به انتظاری طولانی می‌نشینند. این انتظار سرمدی، در بدایت­‌شان نهفته است؛ زاییده‌­ فقدان. فقدانی که با آن­‌ها بود. با آن­‌ها بزرگ شد و بعد از آن­ها نیز به‌­جا ماند. و در انتها، آگاهی مرزش را با خیال و واقعیت و هذیان و رویا از دست می­‌دهد. فراموشی چیره می‌­شود. این روایت دنیایی است از سوژه‌­ای که در ژرفای طبیعت، در میان زیسته‌­هایش در سکوتی بدون انتظار می‌­آرامید. ناگاه آگاهی از دست رفت. انسان همواره در حال فقدان است.

۵ اثر از مهدیه کواکب پناه با عنوان طبیعت مصنوع

مهدیه کواکب‌پناه با ۵ اثر در این نمایشگاه حضور دارد که درباره این آثار نوشته است: در این مجموعه با شیوه­‌ به­‌کارگیری رنگ و به‌ره­گیری از منبع عکس، سعی در تولید تصاویری در مرز میان طبیعی و مصنوعی، انتزاعی و واقعی را داشته‌­ام و از این طریق به بیان تناقض­‌ها در جهان تصویر می­‌پردازم. «طبیعت مصنوع» عبارتی است متناقض­‌نما که ناسازگاری‌هایی ژرف را در جهان پیرامونی به یادمان می‌­آورد. در چنین جهانی زیباترین­‌ها زشت، طبیعی­‌ترین‌­ها مصنوعی و واقعی­‌ترین­‌ها انتزاعی شده‌­اند.

۱۲ اثر ندا غیوری در نمایشگاه اپیزود ۷

ندا غیوری با ۱۲ اثر در این نمایشگاه حضور دارد. وی آثار خود را چنین تشریح کرده است: در حالی که طبیعت به­‌عنوان یک تجربه­‌ مستقیم به­‌تدریج از زندگی انسان­‌ها حذف می­‌شود، این آثار درصدد هستند که مخاطب را به تماشا و لمس مجدد گیاهان دعوت کنند؛ گیاهانی که برای خلق این آثار استفاده شده‌­اند از گونه‌­های برجسته‌­ جهان طبیعی هستند و نیروی درمانگری دارند. هدف از پرداختن به آن­ها صرفا ثبت یک گیاه نیست، بلکه این گیاهان در حالت منحصربه‌­فرد خود قرار گرفته و بازنمایی شده­‌اند. این تاکیدی‌­ست بر شخصیت و ماهیت آن­ها و تلاش برای ثبت­‌شان در حین از دست رفتن. آنچه از آن­ها باقی می­‌ماند، تنها تصویریست بر کاغذ.

در این نمایشگاه آثار هنرمندانی همچون پرهام پیوندی، یاسمن خالقی، سمیه خدائی، سحر خیطان، نفیسه دهقان، بهار دیدگاه، آذین ذوالفقاری، تارا  شعیبی، محدثه طاهری، شانا عبدالهیان، ندا غیوری، هانیه فرهادی ‌نیک، آتنا فریدونی، رضا قضاوی، مهدیه کواکب ‌پناه و  دلارام معروف بر دیوار گالری محسن به نمایش درآمده است. 

اثری از دلارام معروف با عنوان ما، ناظران گذر موقت نور. مسئولیت‌­اجتماعی #درخانه­‌بمانیم #پاییز٩٩ #ساعت­‌پنج‌­عصر 

در شماره‌ ششم این نمایش با عنوان «اپیزود ۰۶»، سوگل احدی، لیلا اسکندری، علیرضا رجبی، آرزو شهدادی، سمانه صالحی ابری، نازنین قرنجیک، جمشید محمدی، حسین محمدی، فرهاد مفوز، کیمیا میرزایی، سحر نجفی و مهسا نوری حضور داشتند.

منبع : ایرنا

نظرات و تجربیات شما
نام:
ایمیل:
سایت شما:
* نظری شما:
قوانین ارسال نظر
قوانین ارسال نظر

لطفا از نوشتن با حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

از ارسال دیدگاه های نامرتبط با متن خبر،تکرار نظر دیگران،توهین به سایر کاربران و ارسال متن های طولانی خودداری نمایید.

لطفا نظرات بدون بی احترامی ، افترا و توهین به مسٔولان، اقلیت ها، قومیت ها و ... باشد و به طور کلی مغایرتی با اصول اخلاقی و قوانین کشور نداشته باشد.

در غیر این صورت < <دیوار خبر>>مطلب مورد نظر را رد یا بنا به تشخیص خود با ممیزی منتشر خواهد کرد.